- Per ofrenar noves glòries a Espanyatots a una veu, germans, vingau.Ja en el taller i en el camp remoregencàntics d’amor, himnes de pau!
Noves glòries a ESPANYA
tots a una veu, germans, vingua.
Ja en el taller i en el camp reoregen
càntics d´amor, himnes de pau!
Pas a la Regióque avança en marxa triomfal!Per a tu la vega enviala riquesa que atresorai es la veu de l’aigua càntics d’alegriaacordats al ritme de guitarra mora.
Paladins de l’art t’ofrenenses victòries gegantines;i als teus peus, sultana, tons jardins estenenun tapís de murta i de roses fines.
Brinden fruites dauradesels paradisos de les riberes;pengen les arracadesbaix les arcades de les palmeres.
Sona la veu amadai en potentíssim, vibrant ressò,notes de nostra albadacanten les glòries de la Regió.
Valencians en peu alcem-se.Que nostra veula llum salude
d’un sol novell.
Per a ofrenar noves glòries a Espanyatots i una veu, germans, vingau.Ja en el taller i en el camp remoregencàntics d’amor, himnes de pau!
Flamege en l’airenostra Senyera!Glòria a la Pàtria!Visca València!VISCA! VISCA!! VISCA!!!
En Castellano
- Para ofrendar nuevas glorias a España
- nuestra Región supo luchar.
- ¡Ya en el taller y en el campo resuenan
- cantos de amor, himnos de paz!
- Nuevas glorias a España
- nuestra Región supo luchar.
- ¡Ya en el taller y en el campo resuenan
- cantos de amor, himnos de paz!
- ¡Ved a la Región
- que avanza en marcha triunfal!
- Viene a dar la huerta mía
- la riqueza que atesora,
- y murmura el agua cantos de alegría
- que nació en los ritmos de guitarra mora.
- Paladines del arte te ofrecen
- sus victorias gigantescas,
- y a tus pies, Sultana, tienden mis jardines
- un tapiz de rosas, nardos y claveles.
- Brindan ricos tesoros
- los naranjales de las riberas;
- penden racimos de oro
- bajo los arcos de las palmeras.
- Suena, la voz amada
- y en victorioso vibrante son,
- notas de la alborada
- cantan el triunfo de la Región.
- Despertemos, valencianos;
- que nuestra voz
- la luz salude
- de un nuevo sol.
- Para ofrendar nuevas glorias a España
- nuestra Región supo luchar.
- ¡Ya en el taller y en el campo resuenan
- cantos de amor, himnos de paz!
- ¡Flote en los aires
- nuestra Señera!
- ¡Gloria a la Patria!
- ¡Viva Valencia!
- ¡Viva! ¡Viva! ¡Viva!
miércoles, 9 de octubre de 2013
9 de Octubre... Himno de Valencia
martes, 8 de octubre de 2013
Cosas que nos faltan en el baloncesto que vivimos
ALGUNAS DE LAS COSAS QUE NOS FALTAN EN EL BALONCESTO QUE VIVIMOSFalta pasión e ilusión entrenando. Y el baloncesto es precisamente pasión, querer dar más sin plantearte el por qué, esforzarte al máximo aunque a veces te falten fuerzas.
Falta consistencia y credibilidad. Los entrenadores y los responsables de los clubes continuamente estamos mandando mensajes con lo que creemos que debemos decir, con lo que creemos que los que nos rodean quieren escuchar, pero no solemos plantearnos si eso es lo que realmente vamos a dar, si es lo que realmente va a guiar nuestros actos y a servir de camino para nuestros pasos.
Falta empatía. Para pensar “en mi” debemos pensar “en nosotros”, incluso a veces “en vosotros”. Si queremos futuro debemos construir un futuro para todos, entendiendo cuales son los motivos que mueven a los que me rodean y tratando de meterlos en un todo.
Falta respeto al entorno. Nos convertimos en agresivos, convertimos a los que no son “amigos” en “enemigos”. Manchamos el entorno sin darnos cuenta que éste es parte del sistema en el que nos integramos y sin ser consciente de que al marcharlo manchamos también “lo nuestro”.
Nos falta tener sueños y que estos sean compartidos. En ocasiones se nos olvida que los sueños se disfrutan más en compañía.
Falta dar las gracias. A veces ocurre que tenemos motivos para ser agradecidos…pero parece como si no nos diéramos cuenta.
Falta hacer partícipes de nuestros logros a los que colaboraron y sustentaron nuestros logros. En ocasiones en vez de colaboradores convertimos en competidores a los que realmente fueron colaboradores o por lo menos actuamos como si así fuera.
Falta respetar a la autoridad, aunque se equivoque en decisiones. Esta autoridad puede ser el directivo, el coordinador, el entrenador, el árbitro. Una figura de autoridad desautorizada genera tendencia.
Falta respeto desde la grada. Las gradas de los partidos se convierten con mucha frecuencia en algo no deseable. Se insulta, se critica, se ensucia. Se convierte un espectáculo que puede ser magnífico en algo despreciable.
Falta poder pero no querer (por no estar dispuesto a darlo todo, a sacar lo mejor de mí mismo), querer pero no saber (por no haber escuchado, por no haberse formado).
Falta que las Federaciones se impliquen realmente en la labor para la que fueron creadas y trabajen al servicio de colegios y clubes sin fisuras.
Falta que entre todos los participantes luchemos de la mano por conseguir que nuestro deporte sea lo que a todos nos gustaría que realmente fuera…¡trabajemos por ello!
Juan José Hernández Liras
Entrenador Superior Baloncesto
Director técnico Colegio San Agustín. Madrid
Entrenador Superior Baloncesto
Director técnico Colegio San Agustín. Madrid
Controversia de Superman Howard con Kareem Abdul Jabbar
Abdul-Jabbar había criticado con dureza a Howard y el pívot de Houston no se ha callado al respecto. Superman considera que la leyenda de los Lakers le menosprecia por haber dejado su equipo rumbo a Texas.
"No presto atención a esas cosas. He escuchado de todo, porque hay muchas opiniones. Cuando fiché por los Lakers yo era el mejor pívot y ahora que me he ido soy el peor y no soy mentalmente capaz de jugar en la zona. Lo entiendo, pero le digo a Kareem que si tiene algo que comentarme, yo estoy aquí en Houston. Podemos hablar de hombre a hombre", atacaba Howard en CSN.
Esta postura defensiva viene precedida de un ataque de Abdul-Jabbar: "Dwight es un atleta extraordinario con una capacidad física increíble, pero el baloncesto es un deporte en el que el músculo más importante que usas se encuentra entre las orejas. La inteligencia de Howard no es suficiente como para que sea un jugador dominante. Tiene problemas en los dos lados de la cancha y no tiene un movimiento propio perfeccionado".
Ante estas palabras, el pívot de los Rockets se defendió con dureza: "Él es Kareem Abdul-Jabbar. Si yo fuera él sería algo así como ¿Por qué? Tengo cuatro o cinco anillos, los que sean, he salido en 'Aterriza como puedas' y he hecho películas con Bruce Lee. No estoy preocupado por los jóvenes mequetrefes, ¿sabes? Sólo desearle. Pero la gente hace las cosas de manera diferente. Cuando yo me retire haré lo que pueda para ayudar a la siguiente generación a mejorar", contraatacaba Howard.
Dwight, también se defendía del comentario de 'poca inteligencia': "Bueno... no puedes ganar tres veces el jugador defensivo del año si eres estúpido. Eso no sucede así. No creo que ningún entrenador de los que he tenido alguna vez dijese algo sobre ese asunto de poca inteligencia en la cancha".
Vamos a ver, antes que nada una lección de Historia para el "bueno" de Howard... Jabbar tiene 6 anillos, ni 4, ni 5, son 6, ¡¡¡6 anillos!!!, ha ganado el premio MVP de la temporada "sólo" 6 veces, más que ningún otro jugador (y en una época que no los regalaban por el marketing como ahora) y es el máximo anotador histórico de todos los tiempos (quizás Kobe lo supere en los próximos años) así que un poco de respeto a sus palabras. Además no ha dicho nada que no pensemos todos. Howard no ha mejorado en nada desde que llego a la NBA, al contrario, conforme han menguado sus condiciones físicas ha ido perdiendo peso en ataque y en defensa... ¿que ha sido 3 veces mejor defensor del año? cierto, pero eso no demuestra que sea inteligente, lo que demuestra es que era un portento físico capaz de capturar gran cantidad de rebotes, de taponar e intimidar como muy pocos en toda la NBA... pero cuando no ha contado con ese poderío físico se acabo ser elegido mejor defensor del año... en fin, que yo de Howard me replantearía lo dicho por un mito y leyenda como Jabbar y trataría de aprender de sus palabras en vez de picarme... porque de momento Howard no tiene ningún anillo del que poder presumir...
lunes, 7 de octubre de 2013
Senior Femenino: Victoria en Tavernes que nos da la clasificación a semifinales Liga Valenciana
El equipo se presentaba en Tavernes tras la dura derrota de la semana pasada con el objetivo de ganar y conseguir la clasificación para las semifinales. Dependíamos de nosotras mismas y teníamos que salir a tope si queríamos ganar.
El equipo salió de forma muy intensa al campo, imprimiendo una fuerte defensa y corriendo al contraataque, conseguimos una pequeña renta de puntos a pesar de tener desventaja física en varias posiciones... la intensidad nos estaba dando frutos... pero nos cargamos de faltas enseguida y las rivales consiguieron ir remontando a base de tiros libres y de puntos dentro de la zona... el partido se equilibro, ninguno de los dos equipos tenía el control del ritmo del juego y eso era un problema grande para nosotras, si no dominábamos el ritmo estábamos sentenciadas a perder. Llegamos al descanso 2 puntos abajo en el marcador y con unas sensaciones no demasiado buenas, pero sabiendo que si volvíamos a ser intensas como en los primeros minutos de partido podríamos marcar diferencias, el único handicap que teníamos era la acumulación de faltas en jugadoras importantes del equipo a pesar de no haber jugado muchos minutos. El 3º periodo lo comenzamos muy intensas detrás, somos capaces de provocar muchos errores en el equipo rival a la vez que salimos rápido al contraataque, conseguimos en poco tiempo ponernos por arriba y abrir una pequeña brecha en el marcador... pero no definitiva, nos iba a tocar sufrir de lo lindo... de nuevo las faltas, la rotación y el desgaste físico hacen que las rivales se acerquen peligrosamente en el marcador, pero 2 triples consecutivos de Julia Lazon nos dan un respiro (en este equipo suman todas). El último periodo administramos la ventaja, llegamos a irnos de 14 puntos y podrían haber sido más, pero pagamos el precio de habernos cargado mucho de faltas, muchos tiros libres, y la distancia se redujo hasta los 9 puntos de renta finales. No fue un gran partido por nuestra parte, no estuvimos muy acertadas en los contraataques y tuvimos muchos problemas para defender sus ataques posicionales, ellas jugaron siempre con 3 grandes, incluso en ocasiones con 4 grandes, teniendo siempre múltiples ventajas físicas en sus emparejamientos, aunque lo pudimos compensar con ayudas defensivas y con un alto ritmo defensivo (que aun debe ser mayor que el que mostramos, estamos lejos de nuestra mejor versión)
Finalmente nos clasificamos para las semifinales. Lo hacemos como 2ªs de grupo tras el Bocairent que gano en el campo de Benifaio por 26 puntos de diferencia demostrando que es el mejor equipo del grupo, se merecen el 1º puesto. Lo que no tengo tan claro es que el Benifaio se merezca la eliminación, quizás ellas deberían ocupar nuestra posición, nosotras por rendimiento ofrecido no hemos estado a la altura en estos 3 partidos, pero el basquet es así... espero que subamos el nivel en siguiente partido y nos hagamos merecedoras del premio cosechado.
domingo, 6 de octubre de 2013
Inf. Fem: C.B. Oliva ... 37 - 64 ... San Blas
Comenzábamos nuestra andadura en la categoría autonómica y lo hacíamos contra el rival más fuerte (a priori) posible. El San Blas es famoso por su gran escuela y por sus grandes resultados tanto en la Comunidad Valenciana como en los campeonatos de España... pero nosotras no íbamos a rendirnos antes de empezar y jugar... nuestra idea era competir al máximo nivel posible y ver que eramos capaces de hacer... y quien sabe si poder dar la campanada.
El partido lo comenzamos muy bien, defendiendo muy fuerte y siendo agresivas en ataque, en 2 minutos nos ponemos 5-0 arriba y con alguna opción de haber aumentado esa pequeña ventaja de estar más acertadas, pero no es así,.. y varios fallos consecutivos en los pases, varios balances defensivos mal ejecutados y pasamos de un 7-4 a favor a un 7-12 al final de este periodo... pagamos muy caro cada error, lo lógico en esta categoría.
El 2º periodo es caótico por nuestra parte, no estamos nada acertadas en el juego ofensivo, no metemos ni un punto, y en defensa somos muy permisivas, no llegamos a las ayudas y concedemos muchos tiros y penetraciones comodas,.. 0-10 de parcial en este periodo... además el árbitro no pita nada,.. ¿ha venido a pasearse? Al final del periodo me dirijo a él, no quiere hablar conmigo y le digo antes de irme al banquillo "Si a la mejor escuela de básquet femenino no le pitas pasos categoría autonómica no se a quien se los vas a pitar"... Técnica al canto, así comenzará el 3º periodo, con 2 tiros libres y posesión para el equipo visitante... la verdad es que se le vio con muchas ganas de pitar la técnica ¿para reforzar su autoridad? Se quedo muy a gusto... lo raro es que comenzará a pitar pasos desde ese momento ¿por que? ¿ahora si que los hacían? Incluso pito "pasos" que no eran ni de lejos... alucinante la verdad... eso si, las faltas no vio ni una... estaban los 2 equipos jugando al límite y no pitaba nada... ni a un lado ni a otro... lo lógico, lo esperado, era que pasara lo que paso... minuto 4 del 4º periodo, entrada de una de mis jugadoras a canasta, la tumban al suelo, se detiene el juego, entro a pista a interesarme por mi jugadora (aquí podría haberme pitado la 2ª técnica y tirarme a la calle según reglamento, eso lo se yo, pero viendo a mi jugadora en tierra retorcida de dolor no voy a esperar a que me de permiso a entrar), la observo, el ojo morado y con sangre, me giro al árbitro y le digo que si quiere ver como tiene el ojo... no es cierto que me dirija a él como pone en su informe "para recriminarle las situaciones por las que no esta conforme del partido" MENTIRA, en ningún momento le recrimino nada, solo le digo que si quiere verle como tiene el ojo... y ahí hay un diálogo:
Yo: ¿Quieres acercarte y ver como tiene el ojo?
Arbitro (se acerca a mi, sin pararse a ver a la jugadora en ningún instante): ¿Quieres decirme algo?
Yo: Que pites.
Arbitro: ¿Quieres que te eche?
Yo: Si quieres tirarme me tiras, pero pita.
Arbitro: Si quieres que te eche sigue así.
Yo: Que hagas lo que quieras, si te da placer tirarme me tiras.
Arbitro: vete fuera de la pista.
Yo: Me iré cuando me tires, pita la técnica, tirame que es lo que quieres y me iré.
Cuando me pita la 2ª técnica me voy cara a él y le digo que se dedique a pitar y que es un "Sin-Vergüenza", le dice a la mesa que lo anote en acta y me dirijo a la mesa diciendo que puede poner que si, que le he llamado "Sin-Vergüenza" y que puede poner que lo he dicho 2 veces si quiere.
Así quedo mi jugadora en la jugada que el arbitro no señalo nada, jugada tras la cual se tuvo que retirar y no pudo volver a jugar en todo el partido... por cierto ¿por que no hizo informe de ello? ¿Estaba muy ocupado pensando solo en su ego y en si le había faltado al respeto? En ningún momento le dije nada malo, no le insulte ni le menosprecie... ser un "Sin-Vergüenza" es según la real Academia de la Lengua ser una persona que carece de vergüenza, un bribón, un pícaro... nada malo como se puede ver... y pedirle que pite es pedirle que haga su trabajo... ¿que hay de malo en ello?
Se hizo daño una de mis jugadoras, pero perfectamente se pudo hacer daño una jugadora del equipo rival, porque al no cortar por lo sano provoco que el juego se fuera endureciendo más de lo recomendable para estas categorías (para cualquier categoría), se hicieron faltas, en ambos lados del campo, flagrantes que no fueron señalizadas,.. y tuvimos suerte que las jugadoras de ambos equipos actuaron de forma noble, si a alguna se le hubiera cruzado los cables (que no hubiera sido de extrañar por el nivel de permisividad que hubo) la cosa podría haber ido a mucho peor... lo mejor de todo es que "solo" una jugadora no pudo acabar el encuentro, conforme estaba el patio lo normal es que hubieran sido 4-5 jugadoras entre ambos equipos...
Que nosotras acabáramos con 18 faltas y las rivales con 12 es una risa... se hicieron muchísimas más... ¿por que no se pitaron? Era Domingo, igual tenía la comida en el fuego, a saber...
El 4º periodo lo ganamos 8-2...
En la 2ª parte el resultado se fue ampliando poco a poco, parciales de 5-8, 2-5, 6-6, 4-8... a nivel defensivo estuvimos correctas, además ayudadas por la permisividad del arbitro a la hora de hacer faltas, compensando las que no pitaba en el otro lado del campo... en ataque no estuvimos acertadas cara a la canasta, fallamos muchas jugadas de estrategia, muchas entradas solas, tiros que no tocaban aro,.. además muchas jugadas no las pudimos concretar por falta de calidad en el último pase... no le hacíamos llegar el balón en las mejores condiciones a nuestras compañeras... son cosas que debemos de mejorar mucho.
No estoy descontento del partido, tampoco puedo decir que este satisfecho... vi cosas muy positivas en las jugadoras... y vi cosas que debemos mejorar mucho si queremos hacer algo en esta categoría... no estamos aquí solo por estar, estamos para competir y dar lo mejor de nosotras... esto no es como comienza, es como acaba.
Raquel Laskawsky: necesito más aportación en ataque de ella, tiene que ofrecerse más, sobre todo cuando jugamos con 2 pivots puras... bien en la defensa presionante, tiene que mejorar en la defensa de ayudas en 5x5.
Iaissa Morato: fue la que mejor salió al campo, fue desequilibrante en el 1x1 y jugo con mucha determinación, con el paso de los minutos su rendimiento en ataque bajo, no encontró a las compañeras y al abusar tanto del bote fue más fácil defenderla.
Laura Mena: tuvo momentos de gran jugadora, donde tuvo la determinación y osadía de irse cara a la canasta sin miedo a lo que se pudiera encontrar y en defensa ayudando mucho, sobre todo en el rebote... pero sigue teniendo lagunas en el juego que debe corregir, no puede desaparecer, la necesitamos al 100%.
Gabriela Sinapova: no fue su mejor partido, en ataque anduvo algo perdida y sin mucha participación en el juego, quizás porque sus defensoras tenían ventaja física en su posición de campo, en defensa estuvo bien, agresiva e intensa.
Sandra Miralles: empezó floja el partido, sin agresividad en ataque ni en defensa, cuando se fue cogiendo, cuando empezaba a ser fuerte en defensa y llegar a las ayudas, cuando en ataque empezó a tomar iniciativa fue producto de una falta que acabo con su participación en el encuentro.
Karen Boigues: Lejos de su máximo nivel, en ataque no estuvo acertada, se le vio con dudas y sin la agresividad de otros días, no encaro fuerte la canasta y en los tiros estuvo dubitativa y desacertada... en ataque estuvo correcta, pero lejos de esa jugadora que se multiplica para llegar a todo que nos tiene acostumbrados.
Elena Barreres: comenzó muy floja en defensa, permitiendo mucho a su defendida y no llegando a las ayudas, poco a poco fue corrigiendo esto y mejoro en la 2ª parte. En ataque tuvo sus opciones pero estuvo algo lenta en la toma de decisión, no debe de dudar con el balón en las manos.
Ángela Enguix: muy bien al principio en defensa, estuvo atenta y muy intensa en la zona así como llegando a las ayudas, tuvo un periodo de relajación pero después se activo otra vez (cuando ella baja el nivel sufrimos mucho en la zona, no podemos permitirnos que no este 100%) En ataque se le ve más participativa, pero no puede fallar ciertas canastas y ha de ser más dura cara al aro.
Raquel Gutierrez: salió como una pistolera del viejo oeste, a disparar lo primero que le llegará, luego calmo su juego y mejoro en la toma de decisiones... no hay que tirar siempre a la primera... en defensa estuvo muy muy intensa, agresiva y atenta a las ayudas... necesitamos de sus contraataques.
Claudia Femenia: salió al campo sin ordenar al equipo y sin mandar y eso creo un caos en el juego que no nos llevo a ninguna parte, conforme pasaron los minutos fue poco a poco dominando mejor el juego... en defensa estuvo muy intensa, agresiva, luchadora... como siempre.
Nota:
Las jugadas de ataque posicional no salieron, no las hicimos bien y no tuvimos paciencia ni orden para hacerlas y así es muy complicado crear buenas situaciones de tiro a canasta...
Las jugadas de estrategia de fondo y banda si que salieron, pero no estuvimos nada acertadas y perdonamos no menos de 16-18 puntos fáciles que nos hubieran venido muy bien para estar en partido...
Botamos muchas más veces el balón que pases dimos en ataque 5x5, eso significa que el juego fue espeso, que no jugamos en equipo, que no le dimos fluidez al juego por lo que la defensa rival lo tuvo mucho más fácil a la hora de defendernos. Y no es solo culpa de la que bota el balón, también lo es de quienes no hacen lo posible por ofrecerse y crear lineas de pase, todas somos responsables.
En cuanto a mi, si, podría y debería de haberme contenido pensando en el futuro, seguro que me caen varios partidos de sanción... pero hay cosas que no tolero y ante las cuales no puedo callar ni dejar de denunciar... aceptaré la sanción que me caiga... no me arrepiento de nada de lo hecho y dicho... no hice nada malo ni dije nada malo tampoco... solo me hago una pregunta ¿quien controla a los árbitros? ¿pueden hacer lo que les de la gana y salir impunes? ¿por que no hizo el informe de la jugadora lesionada? ¿por que no hizo informe de que varias jugadoras del equipo visitante jugaron con una camiseta sin número? (están obligados a ello) ¿por que no hizo informe de que las jugadoras del equipo visitante no tenían el número en el pantalón? Vamos a ver, yo no quiero que sancionen al otro equipo por una chorrada como esa... pero esta claro que hay árbitros que hilan muy fino cuando se dirigen a ellos y son muy permisivos en todo lo demás...
"No mido el éxito de un Hombre por la altura que es capaz de subir, sino por lo alto que rebota cuando toca fondo" (Gerge S. Patton)
Estoy convencido de que nos levantaremos de este tropiezo y lo haremos con más fuerza si cabe.
sábado, 5 de octubre de 2013
¿Hacia donde vamos? ¿El deporte educa?
Formación y valores de deporte
¿HACIA DONDE VAMOS? ¿EL DEPORTE EDUCA?
Solemos hablar de lo que podría ser si fuese y obviamos hablar de lo que vemos, de la realidad. “El deporte sirve para educar”, “buscamos formar personas”, “tratamos de transmitir valores”…. Mucho de lo que se suele ver en las gradas y en el campo suele sustentar estas palabras. Pero claro, nadie se atrevería a decir en alto: “hay que ganar como sea”, “me da igual las personas”, “el contrario es el enemigo y hay que…”
A las personas nos suele costar ponernos en la piel del otro, mirar con sus ojos, tratar de sentir lo que siente.
Los colores que defendemos condicionan lo que vemos, sobre manera, hasta muchas veces la injusticia más brutal, la incomprensión más absoluta y absurda.
Ese árbitro que parece mi enemigo solo porque no pita lo que me gustaría que pitara (que muchas veces ni siquiera corresponde con lo que veo, sino con lo que me gustaría ver). Como norma pienso que a un árbitro le gusta hacer bien su trabajo y ser justo. Lo contrario no tendría sentido: hacer mal a sabiendas de estar haciéndolo mal… ¡qué absurdo! Su labor es difícil, muy difícil, y eso implica que el error sea una constante en su trabajo. Con comprensión facilitaremos su labor. Con tensión la haremos más difícil, así de simple.
Ese entrenador contrario del que juzgo su trabajo pareciendo pensar que él piensa en mí cuando piensa, cuando actúa, como si tratara de fastidiarme, de fastidiar a los míos… ¡nada más absurdo! ¿No será que está trabajando?, ¿no será que está pensando en lo mejor para su equipo? Por principio, siempre pienso que un entrenador actúa con criterio, aunque no sepa cuál es ese criterio. ¡Tampoco tiene obligación de explicármelo! Cuando hace algo, lo hará por algo y, salvo excepciones, pienso que nunca actúa (no debiera) pensando en humillar o hacer daño a alguien, ya sea del rival o de su propio equipo. No tendría sentido lo contrario.
Trato de entender que para el padre de un jugador su hijo no es un jugador más, es su hijo. Lo que le ocurra lo verá con unos ojos distintos a los nuestros y es por ello que debemos tratar de entenderle, pero a la vez guiarle. No hay “cursos a distancia de para padres de jugadores”, ni libros (o al menos no muchos) en los que se les diga cómo actuar, qué hacer para ayudar a su hijo, cómo comportarse para facilitar la labor del entrenador y de los compañeros de su hijo y otras cosas importantes para el buen desarrollo de la actividad deportiva de su hijo. El club, la dirección técnica, el entrenador, deberán formarse en ese sentido y tratar de llegar a los padres de deportistas con la idea de ayudarles para que les ayuden. Para ello, lo primero la empatía, el ponernos en sus zapatos… recuerda, es su hijo. Para el equipo es un jugador más, para el padre es el más importante.
Los directivos quiero pensar que piensan en lo mejor para sus equipos, lo contrario no tendría sentido. Es cierto que entre el despacho y la pista puede haber un largo camino. Cada vez hay más cursos y literatura sobre gestión deportiva. Esto ayuda a acortar el camino, como también lo ayudará la formación integral de los técnicos, los cuales sería bueno que se formasen es aspectos de gestión para que entendieran “a los de arriba” y su trabajo.
Los jugadores compiten con sus compañeros por un puesto en el equipo, por más minutos, por más atención… pero esa competencia, que es la esencia de la vida, debemos enseñarles que debe ser sana, educada, adecuada. Compiten sobre todo contra otros equipos, contra sus rivales. Esa competencia debe ser también sana, estética y ética. No deben ser insolidarios con el rival, no deben hacer lo que no les gustaría que les hicieran. En esto cobran un gran protagonismo sus entrenadores, que quiero pensar que están formados, quiero exigir “a quién corresponda” que lo estén. Son modelos que modelan a sus jugadores. Lo que hacen, cómo actúan, debe estar pensado con anterioridad. Deben ser conscientes de su enorme poder para transmitir valores y formar a jóvenes y deben asumir ese reto con gran responsabilidad. Lo contrario haría daño.
Las federaciones deben luchar por lo mejor para los deportistas y los clubs que representan. Lo contrario iría en contra de su filosofía existencial. Deberían asumir el peso de ser líderes de opinión sobre lo que se debe/puede hacer, sobre el cómo se debe actuar entre clubs, con los jugadores, con los entrenadores, etc. Tienen una importante responsabilidad social. Es difícil que los clubs se pongan de acuerdo sobre determinados temas sensibles para la buena relación entre los mimos, y es aquí donde tiene que haber un supervisor que establezca las reglas del juego, que nos diga qué se puede hacer y qué no, y que nos saque “la tarjeta amarilla” cuando nuestros actos no responden a una ética deseable, con unas pautas exigibles, con unas actuaciones adecuadas.
En las gradas se ve con frecuencia, habitualmente, día a día, cosas que no deberían verse. Las gradas no las ocupan solo padres, no las ocupan solo directivos, no las ocupan solo entrenadores o jugadores… las ocupamos todos. Es nuestra responsabilidad, la de todos, que lo que en ella se diga o se haga ayude para que el deporte sea mejor, para engrandecer nuestra labor, para sumar y no restar. Mirando desde una grada se ve mucho, se ve lejos. Al mirar me gustaría pensar que vamos por el buen camino, pero no lo veo. Sabemos de dónde venimos, pero no transmitimos confianza y seguridad sobre hacia dónde vamos, pues parece que no tenemos rumbo.
Nuestras actuaciones mejoran o empeoran la imagen que el deporte tiene para todos. Nuestras actuaciones crean seguidores y crean opiniones. Nuestras actuaciones hacen que el deporte eduque y transmita valores… o todo lo contrario.
Que el deporte sirva para educar y formar es responsabilidad de todos. Dejemos ya de decir y comencemos a hacer. Cada vez es más tarde, pero nunca debería ser tarde.
viernes, 4 de octubre de 2013
Entrevista a Pablo Laso en MARCA
Afronta su tercera campaña en el banquillo blanco, algo poco habitual en el pasado reciente del Madrid.
—No me lo planteo así; pero en lo personal estoy contento porque veo un crecimiento del equipo y desde fuera así me lo dicen. Ahora confío en que estos jugadores tengan el hambre y la inteligencia que hacen falta para seguir creciendo.
—Acaba contrato el próximo mes de junio, ¿le inquieta no haber renovado?
—Por mi manera de ser, no me preocupa demasiado. Cuando estaba en San Sebastián no sabía que en un año entrenaría al Madrid. Intentar prever el futuro me ayuda poco en el trabajo diario, y tengo mucho.
—Ya sabemos cómo juega ‘su’ Madrid, ¿pero en qué puede mejorar esta campaña?
—Tengo grandes jugadores y tendré un gran equipo si las individualidades progresan juntas. Mantendremos un estilo por el que apostamos desde el principio y nos ha identificado con la afición, pero buscaremos mejorar con las nuevas incorporaciones.
—Háblenos de cada una de las tres novedades.
—Dani Díez, jugador de la cantera, vuelve y nos puede ofrecer mucho por su estilo. Es uno de los mejores de su edad en toda Europa y creemos que puede consolidarse como jugador de futuro, además de encajar muy bien con los aleros que ya tenemos. Salah Mejri está en crecimiento, aporta intimidación y es atlético, algo que se adapta a nuestro estilo. Bourousis, por su parte, es una apuesta segura. Un pívot conocido, reconocible y con una experiencia que le vendrá muy bien al grupo.
—¿Anotarán más por dentro?
—Lo que me preocupa es el balance en las posesiones, la utilización de los espacios, desde dónde han tirado mis pívots. Lo fácil es mirar sólo los puntos y los rebotes, pero hay mucho más. Nunca entendí las críticas a mis interiores. Igual este año, que en teoría podemos sumar más anotación dentro, lo que ocurre es que hay menos, pero la atracción que generan provoca que se liberen los de fuera.
—¿Jugará más Draper y Llull lo hará más de escolta?
—A bote pronto puedo responder que sí. El crecimiento de Draper era normal. Respecto a Llull, a veces coincide con Draper y Sergio en pista y es él el que hace de base. No me gusta encasillar a nadie y sí, la polivalencia, que es una ventaja en una plantilla tan amplia.
—Dani Díez es el único alero alto del equipo, ¿su evolución resultará clave?
—Dani puede dar mucho y hacer crecer al grupo. Pero Darden la pasada campaña fue uno de los mejores jugadores al tres de la Euroliga. Rudy también es capaz de jugar en ese puesto e, incluso, Mirotic.
—La incorporación estrella del Barça es Papanikolaou, un alero muy alto.
—No pienso en los rivales, sólo en mi equipo.
—Seguro que con el rabillo del ojo ha vigilado los fichajes del Barça, sus 14 jugadores, sus seis pívots...
—Desde luego, el Barcelona ha hecho un esfuerzo enorme en el mercado, tiene una plantilla larguísima, pero, repito, me preocupa más mi equipo.
martes, 1 de octubre de 2013
Aportando esfuerzo
La mayoría de los seres humanos al nacer poseemos en forma natural el potencial necesario para alcanzar todo lo que deseamos en la vida... La diferencia está en quien usa esa fuerza que impulsa a cualquier realización: El Esfuerzo...
Por eso Albert Einstein anotaba que más allá de la fuerza atómica está la fuerza de la voluntad.
Cuántas veces este gran científico tuvo que levantarse para lograr triunfar? Seguramente muchas, como él mismo enfatiza después de sus descubrimientos. Su esfuerzo logró hacerlo famoso.
Los líderes están convencidos que para realizar su visión es requisito indispensable el esfuerzo; si revisamos la historia de los grandes líderes encontraremos siempre ese común denominador que los hizo diferentes al resto, su determinación y entrega por lograr sus sueños.
Quien haya visto la joya cinematográfica de la vida de Gandhi seguramente se conmovió durante tres horas y media, se emocionó por la incondicionalidad y decisión de este héroe de todos los tiempos, pero hay que recordar que su vida fue un esfuerzo que fácilmente se puede apreciar a través de una película, aunque habría que reflexionar sobre los esforzados 40 años que le consumió su lucha.
La vida nos puede entregar todos nuestros sueños convertidos en realidad en la medida en que estemos dispuestos por conquistarlos y la colegiatura es muy clara: Esfuerzo a cambio de nuestros deseos. Si deseamos para nuestras naciones, empresas y familias un porvenir diferente y mejor, es a través de los valores y de aquellos que realmente son buenos.
Si deseamos como personas llegar a ser líderes, pero de aquellos que son reconocidos en una nación, en una empresa o únicamente en su familia, debemos ser Excelentes en nuestras forma de pensar y actuar. Debemos vivir tan intensamente para convertirnos en antorchas que iluminen a los demás y solamente el esfuerzo hará que la llama de esas antorchas permanezca.
Seguramente tendremos que empezar a esforzarnos para lograr tener éxito, y este es el mejor momento para comenzar..
Acabe este día otorgándose el máximo esfuerzo para culminar su trabajo y sentirse satisfecho de usted mismo, aún a pesar del cansancio físico y mental.
Y habrá logrado la gran diferencia...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)